Σάββατο 6 Απριλίου 2013

Tώρα που λείπεις.

πάνε μάρες τώρα που δεν νιώθω καλά,με εμένα ,νιώθω να μην με κρατάνε τα πόδια μου,να σβίνουν όλα μέσα μου,να χάνομαι . χάνομαι άνετα ,έχω γίνει τόσο απόμακρη με τα άτομα που με νοιάζονται, που ήταν δίπλα μου. Το ξέρω ,μα δεν μπορώ να το αλλάξω ,προσπαθώ μά δεν έχω την ψυχολογία να το κάνω,δεν έχω την δύναμη.Πόσο θα ήθελα να ήμουν ακόμα καλά με αυτούς τουλάχιστον,απέναντι τους. Αλλά μου λείπεις,νομίζω οτι σε χάνω και μου φταίνε όλα,τα πάντα. μου λείπουν τα πιο απλά μας πράγματα,τότε που κα6όμασταν μόνοι,κοιτάζαμε τον ουρανο και δεν είχε αστέρια,ούτε ένα.Θυμάσαι; και είχαμε ζωγραφίσει το δικό μας,περπατάγαμε ώρες,δεν σε ειχα βαρεθεί ούτε λεπτό και δεν είναι οτι με διώχνεις,δεν μου το έχεις πεί ποτέ αλλά αυτό βλέπω.Αύτο ,το πιο άσχημο που με κάνει κομμάτια είναι όταν  σε κοιτάζω και τίποτα δεν είναι όπως πρίν, τα μάτια σου δεν έχουν πλέον αυτή την λάμψη,που με κοίταζες και γέμιζα  από έρωτα, από ευτυχία. Μήπως το είχα παρεξήγήσει.Αλλά μου λείπει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου